In Breda zullen een Nederlandse en een Belgische delegatie aanwezig zijn. Ook Clubvoorzitter dr. Michel D’Hooghe is in Breda uitgenodigd, als oud-voorzitter van Euro 2000 en als lid van het Uitvoerend Comité van de FIFA, het hoogste orgaan van de wereldvoetbalbond, dat in 2011 zal overgaan tot de aanduiding van het land (of de landen) die de Wereldbeker in 2018 mag (mogen) organiseren.
De voordelen die de organisatie van een WK voor het gastland met zich brengt, overstijgen in sterke mate de wereld van de sport. De enorme economische repercussies, de visibiliteit voor het betrokken land, de relationele meerwaarde: alle voorbeelden uit het recente verleden illustreren de onvergelijkbare impact van zo’n gebeuren. Het jongste EK ligt nog vers in het geheugen, maar ook het WK van twee jaar geleden zindert in Duitsland nog altijd na.
België en Nederland hebben bij het begin van deze eeuw een traditie opgestart. Euro 2000 was de eerste dubbelorganisatie, op Europees niveau weliswaar, maar het voorbeeld van de Lage Landen kreeg op wereldschaal meteen navolging met het WK in Japan en Zuid/Korea. Inmiddels hebben ook Oostenrijk en Zwitserland hun gezamenlijk EK achter de rug. Acht jaar na datum wordt nog steeds met lof gesproken over Euro 2000, en dit zeker niet enkel in voetbalkringen. Een gezamenlijke kandidatuur van België en Nederland voor een WK-organisatie kan daarmee een serieuze referentie voorleggen. Dat zal ook nodig zijn, want de concurrentie dient zich als uiterst zwaar aan: Engeland, Rusland, China, Australië en Spanje mikken eveneens op 2018 en het WK.
Op de openingsvergadering morgen in Breda zal één van de belangrijkste thema’s op de agenda ongetwijfeld de infrastructuur zijn. Voor de Nederlanders is er inzake accommodaties geen enkel probleem te verwachten. Zoals bekend zijn bij onze noorderburen, sinds Euro 2000, op het niveau van de eredivisie en eerste divisie inmiddels alweer 20 nieuwe stadions in gebruik genomen. En de plannen liggen klaar om, van zodra de WK-kandidatuur meer vorm krijgt, nog meer nieuwe stadions te bouwen, aangepast aan de noden en vereisten van een Wereldbeker. In Rotterdam is alles in gereedheid gebracht om de oude Kuip neer te halen en een gloednieuw stadion van 80.000 plaatsen op te trekken.

In België liggen de zaken enigszins anders. Ons land zal moeten instaan voor vijf infrastructuren, waarbij wordt gedacht aan Brussel, Antwerpen, Luik, Genk en… Brugge. België schreeuwt om nieuwe sporttempels, maar hinkt steeds verder achterop tegenover vergelijkbare landen als Portugal, Oostenrijk en Zwitserland. Zelfs Polen en Oekraïne snellen België, met het EK 2012 in het vooruitzicht, in ijltempo voorbij.
In het kader van het nieuwe stadion in Brugge is iedereen het er over eens dat een nieuw stadion, met 40.000 plaatsen, een absolute en dringende noodzaak is. De problematiek van locatie en financiering, en de positie ter zake van Club Brugge, zijn alom bekend.
De timing wordt nu cruciaal. Om in aanmerking te komen voor het WK 2018 dient vóór eind 2010 een bouwvergunning te worden voorgelegd aan de FIFA. Het is utopisch te geloven dat die deadline nog haalbaar is voor eventuele alternatieve projecten in Brugge die nu ter tafel komen. Het project van Club Brugge is klaar, de locatie en de financiering zijn duidelijk.

Wie het Belgisch voetbal genegen is, en de grote maatschappelijke kracht onderkent die een megaorganisatie als het WK heeft, kan enkel hopen dat de leden van de Task Force zich van deze timing bewust zijn. Zonder snelle besluitvorming, voor Brugge en voor andere stadions in dit land, gaat een mogelijke WK-kandidatuur van de Lage Landen onvermijdelijk de mist in. En dat zou een ongelooflijk pijnlijke gemiste kans zijn.

maandag 14 juli 2008